• Home
  • Christian de Duve (1917), België

Christian de Duve (1917), België

zoals bij vele wetenschappelijke ontdekkingen, speelden toeval en onvoorspelbaarheid een belangrijke rol. Tijdens het bestuderen van het werkingsmechanisme van insuline als onderdeel van onderzoek naar diabetes en koolhydraatmetabolisme, week de verwachte activiteit van het onderzochte zuur (fosfatase) aanzienlijk af van de verwachtingen. In het besef dat dit iets nieuws was, verplaatste de Duve de nadruk van het onderzoek naar dit nieuwe ‘mechanisme van het latency fenomeen’. De Duve stelde dat het enzym omgeven was door een membraan waardoor het geen invloed had op de andere celcomponenten.In 1955 introduceerde de Duve de term lysosoom om te beschrijven wat toen nog een hypothetisch deeltje was dat nog niet door de microscoop werd waargenomen. Later in hetzelfde jaar slaagde de Amerikaanse wetenschapper Alex Novikoff erin het lysosoom met de elektronenmicroscoop te demonstreren. Tijdens verdere studie werd het duidelijk dat de lysosomen niet alleen de opslagplaatsen van zure fosfatase waren, maar ook van verschillende soorten enzymen die allen tot de groep van lytische enzymen of die bij ontleding behoren. De verdere studie toonde aan dat de verscheidenheid van enzymen in lysosome zo groot was dat bijna alle macromoleculen betrokken bij celsamenstelling door de lysosomal enzymen konden worden ontbonden.
het is nu duidelijk dat lysosomen de belangrijkste componenten zijn van een intracellulair spijsverteringsstelsel dat in een grote verscheidenheid aan cellen, zowel bij planten als bij dieren, is herkend. De ontdekking van het lysosoom en zijn werking en functie heeft ook belangrijke gevolgen gehad voor de geneeskunde. Bij ziekten zoals reuma, kanker, artritis, infecties, vergiftiging en bij sommige erfelijke aandoeningen is de rol van het lysosoom nu de focus van wetenschappelijke aandacht. De Duve heeft niet alleen het lysosoom ontdekt maar ook het peroxisoom, een ander celdeeltje waarin een aantal enzymen gelokaliseerd kunnen worden, hoewel de activiteit hiervan niet latent is zoals in de lysosomale enzymen.Over de laureaat

Christian de Duve, die de Belgische nationaliteit heeft, werd geboren te Thames-Ditton (UK) op 2 oktober 1917. Hij studeerde geneeskunde aan de Universiteit van Leuven (Doctor in de geneeskunde in 1941), waarna hij zich specialiseerde in scheikunde aan het Nobel Instituut in Stockholm en in biochemie aan het Departement van Biologische Chemie, Washington University Medical School, St.Louis (USA). Van 1947 tot 1951 was hij docent fysiologische chemie aan de Katholieke Universiteit Leuven, later benoemd tot hoogleraar aan dezelfde universiteit en hoofd van de afdeling fysiologische Chemie. In 1962 werd hij benoemd tot hoogleraar en hoofd van de afdeling biochemische cytologie aan de Rockefeller University, New York (USA).

De Duve begon zijn wetenschappelijke carrière met onderzoek naar diabetes en koolhydraatmetabolisme. De verdere studies leidden hem tot de ontdekking van lysosome.

De Duve publiceerde een groot aantal artikelen en zat onder andere in de redactieraden van het Journal of Theoretical Biology en het Journal of Cell Biology. Hij is nog steeds een van de redacteuren van de subcellulaire Biochemie en van de preparatieve Biochemie. De Duve is erelid van diverse verenigingen (bijv. de American Academy of Arts and Sciences), heeft eredoctoraten ontvangen van de universiteiten van Turijn, Leiden en Sherbrooke (Canada), en heeft verschillende prijzen ontvangen, waaronder de Nobelprijs voor de geneeskunde in 1974 met Albert Claude Van België en George Emil Palade van de Verenigde Staten van Amerika.

de Duve overleed in Mei 2013.

Leave A Comment